Штефен Константин Ѓечови-Кријези (12 јули 1874 – 14 октомври 1929) бил албански римокатолички свештеник, францисканец, етнолог, фолклорист, археолог и писател.
Биографија Роден бил во Јањево во Косово, тогаш во состав на Османлиското Царство. Своето образование го започнал во родното место, а потоа се школувал во францисканските установи во Трошан и во Босна, каде што ги продолжил философските и богословските студии. Во 1896 година се вратил во албанските земји и служел како свештеник во повеќе места во северна и централна Албанија и Косово.
Во текот на својата свештеничка дејност Ѓечови собирал материјали за албанската народна култура, усната книжевност, обичаите, јазикот, етнографијата и археологијата. Особено внимание посветил на северноалбанските планински заедници, каде што собирал усни преданија, народни песни, поговорки, обичаи и правила на обичајното право. Неговата работа претставува едно од значајните рани систематски собирања на материјали за традиционалната култура на северните Албанци.
Неговото најпознато дело е „Канунот на Лек Дукаѓин“ (Kanuni i Lekë Dukagjinit). Ѓечови во текот на повеќе години ги собирал и систематизирал правилата на северноалбанското обичајно право, кои дотогаш главно се пренесувале усно. Материјалот опфаќа правила поврзани со семејството, бракот, сопственоста, наследувањето, гостопримството, честа, крвната одмазда, решавањето на споровите и организацијата на заедницата.
Името на Лека Дукаѓини било поврзано со овој збир на обичајни правила во традицијата на северните Албанци, но Ѓечови не го создал самиот правен систем. Неговата улога била собирање, запишување и систематизирање на постојните обичаи и усни правни норми. Поради тоа, „Канунот на Лека Дукаѓини“ треба да се разбира како запишана и уредена збирка на традиционални правила, а не како законски кодекс што во целост бил составен од самиот Лек Дукаѓин.
Дел од материјалите што Ѓечови ги собирал биле објавувани во периодиката уште за време на неговиот живот. Целосната верзија на „Канунот на Лека Дукаѓини“ била објавена постхумно во 1933 година во Скадар, неколку години по неговата смрт. Изданието содржело предговор од Ѓерѓ Фишта.
Покрај обичајното право, Ѓечови се занимавал и со археологија, етнологија, фолклор и албанска литература. Собирал археолошки предмети и податоци за материјалната култура и објавувал прилози во албанската периодика. Меѓу неговите позначајни трудови се наведува и Trashigime thrako-ilirjane, посветен на прашања од трако-илирското наследство.
Ѓечови бил и учесник во албанското национално движење. Во првите децении на XX век бил поврзан со албанските национални и просветни активности, а неговата работа на собирање и зачувување на народната култура била дел од пошироките напори за афирмирање на албанскиот јазик и културниот идентитет.
На 14 октомври 1929 година, Ѓечови бил убиен во Зјум во Косово. Во албанската историографија и културна меморија останал запаметен особено по својата работа на собирањето и објавувањето на северноалбанското обичајно право, поради што често се смета за една од значајните фигури во развојот на албанската етнологија и фолклористика.
Категорија:Францисканци