мини|Алберт Анкер, „Погреб на дете“ (1863) Погреб — церемонија поврзана со конечното отстранување на покојникот, како што се закоп, полагање во гробница или кремација, заедно со придружните обреди. Погребните обичаи го опфаќаат склопот од верувања и практики што една култура ги користи за да ги запомни и да им оддаде почит на починатите, од самото погребување па сѐ до разните споменици, молитви и обреди извршени во нивна чест. Обичаите се разликуваат меѓу различните култури и верските групи. Погребите имаат и нормативни и правни составни делови. Чести световни мотиви за погребите се жалењето по починатиот, прославувањето на неговиот живот и нудењето поддршка и сочувство на ожалостените; дополнително, погребите можат да имаат и верски аспекти, чија цел е да му помогнат на душата на починатиот да стигне до задгробниот живот, воскресението или реинкарнацијата.

Погребот обично вклучува обред преку кој телото добива конечно отстранување. Зависно од културата и вероисповедот, тие можат да вклучуваат уништување на телото (на пример, преку кремација, небесно погребување, распаѓање, растворање или разградување) или негово зачувување (на пример, преку мумификација). Различните верувања за чистотата и односот меѓу телото и душата се одразуваат во погребните практики. Панихидата е погребна церемонија што се изведува без останките на починатото лице. И во погреб со затворен ковчег и на панихида, на некој олтарен простор можат да бидат изложени фотографии од починатиот што претставуваат различни етапи од животот. Роднините или пријателите исто така можат да одржат посмртни говори и на двете служби.

Погребна уметност е уметност произведена во врска со погребувањата, вклучувајќи многу видови гробници и предмети посебно изработени за погреб, како што се цвеќињата со телото.

Историја thumb|right|250px|Погреб кај бразилските Индијанци. Слика од Јохан Мориц Ругендас, 1835 г. Намерните закопувања можат да бидат едни од најрано забележаните облици на верски практики, како што смета Филип Либерман, што може да покаже „грижа за мртвиот што ја надминува секојдневниот живот“. Иако се оспоруваат, податоците покажуваат дека неандерталците биле првите човечки единки што намерно ги закопувале починатите, правејќи го тоа во плитки гробови заедно со камени алатки и коски од животни.Chris Scarre, «The Human Past» Примерни места ги вклучуваат Шанидар во Ирак, Кебара во Израел и Крапина во Хрватска. Некои научници, меѓутоа, тврдат дека од овие тела можеби било ослободено од световни причини.

Најраниот неоспорен човечки погреб откриен досега потекнува од пред 130.000 години. Човечки скелет обоен со црвен окер бил откриен во пештерата Скул во Израел. На ова место имало мноштво погребни предмети, вклучително и долна челуст од дива свиња во рацете на еден од скелетите. Праисториските гробишта се означуваат со неутралниот израз „гробни полиња“. Тие се едни од главните извори на информации за праисториските култури, а бројни археолошки култури се определени според нивните погребни обичаи, како што се култура на полиња со погребни урни или бронзеното време.

Погреби во различни земји Македонија

Македонските погребни и посмртни традиции длабоко се потпираат на христијанските православни канони, кои се испреплетени со долговечни народни верувања и обичаи. Овие обреди имаат за цел да му обезбедат на покојникот мирно патување во задгробниот живот, истовремено нудејќи духовна утеха и солидарност на семејството и заедницата.

Традиционалниот процес започнува веднаш по смртта во семејниот дом, каде што според народните верувања се отвораат прозорците или вратите за да може душата немоќно и непречено да го напушти домот. Телото на покојникот се подготвува со миење и облекување во чисто или ново руво.

Самиот чин на погреб во македонската традиција ги содржи следниве клучни елементи: Вечерта пред погребот се одржува бдение во домот, каде што се читаат молитви, се палат свеќи (симбол на светлината што го води покојникот) и блиските се простуваат со починатиот. Погребната служба се изведува под водство на свештеник, најчесто во црква или гробишта, со пеење на псалми, каде што на ковчегот се става варена пченица (коливо) со свеќа, што го симболизира воскресението и вечниот живот. Поворката се движи до гробното место, каде што свештеник ја осветува земјата, а преку ковчегот се истура малку масло и црвено вино пред тој да биде спуштен во земјата. Присутните фрлаат по грст земја како симбол на враќањето на телото во земјата. По завршувањето на погребот, семејството организира ручек или послужување за сите присутни (познато како помен или парастос), каде што се дели осветена пченица, леб и пијалак за „душата“ на покојникот.

Многу значаен дел од македонската традиција се и подоцнежните споменични служби што се извршуваат на точно определени денови по смртта: третиот ден (во чест на Светото Тројство), деветтиот ден (посветен на ангелските чинови), четириесеттиот ден (кога се верува дека душата конечно го напушта земниот свет), како и полугодишни и годишни споменици. Покрај индивидуалните чествувања, големо значење имаат и општите црковни денови за помен познати како Задушници, кога се посетуваат гробовите на предците за да се исчистат, запалат свеќи и да се подели храна за покојните.

Наводи

Надворешни врски

Категорија:Церемонии

Категорија:Обреди