Минералното сликарство или Кеимовиот процес, познато и како стереохромија — техника на муралско или фреско сликарство која користи боја на база на водено стакло за да се максимизира животниот век на завршеното дело.

Терминот „стереохромија“ за првпат се појавува околу 1825 година, кога бил употребен од Јохан Непомук фон Фукс и Шлотаурер. Во првичната форма на оваа техника, пигментите се нанесувале врз гипсена или камена подлога, а потоа се фиксирале со водено стакло, со цел боите да се зачуваат подолго и да се подобри нивната издржливост и визуелен интензитет.

Во текот на 1880-тите години, техниката била дополнително усовршена од Адолф Вилхелм Кеим. По неговите подобрувања, методот станал познат како минерално сликарство, односно Кеимов процес.Mayer, Ralph. A Dictionary of Art Terms and Techniques, Harper and Row Publishers, New York, 1969

Кеимовиот процес Процесот на Кејм бил објавен во 1884 година во Кралското друштво на уметности во Лондон, од страна на хемичарот и занаетчија Адолф Вилхелм Кејм од Минхен, како подобрување на претходната техника на стереохромија на Шлотауер и фон Фукс.

Процесот

Прво, површината што треба да се обои се подготвува со отстранување на сите влажни или изгорени тули или скапано дрво, и нивна замена, а исто така и со отстранување на сите постоечки траги од штуко. Потоа површината се премачкува со мешавина од кварцен песок, инфузоријална земја (калцинирано фосилно брашно) и прашкаст мермер, измешана четири спрема еден со негасена вар гасена со дестилирана вода. Целта на овој слој е да се обезбеди адхезија на последователните слоеви на површината. Потоа, се нанесува слој од малтер од вар и песок за да се израмни површината, внимавајќи да се избегне пукање. Овој слој се остава да се исуши до една година. По сушењето, се подготвува подлога за боење составена од бел кварцен песок, мермерен песок, мермерно брашно и инфузоријална земја. Смесата се комбинира со осум дела гасена вар и се нанесува врз површината во слој со дебелина од приближно една осмина до една четвртина инч. Потоа се остава да се суши неколку дена, при што на површината се создава карбонатна кора. Таа се отстранува со раствор составен од еден дел хидрофлуосилициумова киселина и три дела дестилирана вода. Растворот се нанесува со четка и се остава да делува и да се исуши во период од 24 часа, по што површината се исплакнува со дестилирана вода. Во следната фаза, со четка се нанесува раствор за зацврстување, составен од еден дел калиум силикат и два дела вода. Површината се остава да се суши 24 часа, по што се нанесува уште еден слој од растворот и повторно се остава да се исуши. Вака подготвената површина може веднаш да се обои, но може да остане и необоена во период од неколку години. Пигментите (избрани од сет од триесет и осум) се третираат со алкални раствори на поташа или амонијак за да се спречи промена на бојата предизвикана од алкалниот фиксатор што доаѓа. Алтернативните пигменти се најдобри за оние што не можат да се користат со алкален фиксатор. Конечно, завршената слика се фиксира со нанесување на „ водено стакло “ (натриум силикат) третирано со амониум карбонат, нанесено со тенок прскање во неколку слоеви, сè додека не се апсорбира повеќе. Хемиската интеракција на фиксативот со основните пигменти и земјата создава материјал аналоген на мермер, и многу отпорен на хемиска корозија.

Фокусот на Кеим на внимателното подготвување на основата за сликање произлезе од неговото проучување на постарите фрески и нивната состојба на зачуваност. Се вели дека Кеим работел дванаесет години за да го усоврши својот процес.

Наводи

Категорија:Мурали Категорија:Фрески Категорија:Сликарски техники