Норман Персевел Роквел (3 февруари 1894 - 8 ноември 1978) бил американски сликар и илустратор. Неговите дела се многу популарни во Соединетите Американски Држави поради нивниот одраз на американската културата. Роквел е најпознат по илустрациите на насловните страници од секојдневниот живот што ги создавал за списанието Сатердеј Ивнинг Пост во текот на речиси пет децении. Меѓу најпознатите дела на Роквел се серијата Вили Гилис, Нитувачката Роузи, серијата Четири слободи, Молитва пред оброк и Проблемот со кој сите живееме. Тој е познат и по неговата 64-годишна врска со извидниците на Америка, за време на која изработил насловни страници за нивното издание Животот на момчињата (сега Животот на извидниците), календари и други илустрации. Овие дела вклучуваат популарни слики што ја одразуваат извидничката заклетва и извидничкиот закон, како што се Водачот на извидниците, Извидникот е почитуван и „Водечка рака“.

Роквел бил плоден уметник, и создал повеќе од 4.000 оригинални дела во текот на својот живот. Повеќето од неговите зачувани дела се во јавни колекции. Роквел, исто така, бил ангажиран да илустрира повеќе од 40 книги, вклучувајќи ги Том Соер и Хаклбери Фин, и да наслика портрети на претседателите Ајзенхауер, Кенеди, Џонсон и Никсон, како и портрети на странски личности, вклучувајќи ги Гамал Абдел Насер и Џавахарлал Неру. Џуди Гарланд била насликана од Роквел а еден од неговите последни портрети бил на полковникот Сандерс во 1973 година. Неговите годишни придонеси за календарите на извидниците помеѓу 1925 и 1976 година биле само малку засенети од неговите најпопуларни календарски дела: илустрациите „Четири годишни времиња“ за Браун и Бигелоу, објавувани 17 години почнувајќи од 1947 година и репродуцирани во различни стилови и големини од 1964 година. Роквел создавал уметнички дела за реклами за Кока-Кола, Џел-О, Џенерал Моторс, Скот Тиси и други компании. Илустрациите за брошури, каталози, постери (особено промоции на филмови), нотни партитури, марки, карти за играње и мурали (вклучувајќи ги „Јенки Дудл Денди“ и „Господ да ги благослови ридовите“, која била завршена во 1936 година за хотелот Насау во Принстон, Њу Џерси) го заокружиле опусот на Роквел како илустратор.

Делото на Роквел било отфрлено од сериозни уметнички критичари за време на неговиот живот. Многу од неговите дела изгледаат премногу слатки според мислењето на современите критичари, особено насловните страници на Сатердеј Ивнинг Пост, кои се стремат кон идеалистички или сентиментални прикази на американскиот живот. Ова довело до честопати потценувачката придавка „роквеловски“. Следствено, Роквел не се смета за „сериозен сликар“ од страна на некои современи уметници, кои ја сметаат неговата работа за буржоаска и кич. Писателот Владимир Набоков изјавил дека брилијантната техника на Роквел била ставена во „банална“ употреба и напишал во својот роман Пнин: „Дали е всушност брат близнак на Норман Роквел, киднапиран од роми во детството“. Некои критичари го нарекуваат „илустратор“ наместо уметник, ознака што не му пречела, бидејќи така и самиот се нарекувал.

Во подоцнежните години, Роквел почнал да добива поголемо внимание како сликар кога избрал посериозни теми како што е серијата за расизам за списанието Лук. Еден пример за ова посериозно дело е Проблемот со кој сите живееме, кое се занимава со прашањето за расната интеграција во училиштата. Сликата ја прикажува Руби Бриџис, опкружена со бели федерални маршали, како оди до училиште покрај ѕид оштетен со расистички графити. Оваа слика од 1964 година била изложена во Белата куќа кога Бриџис се сретнала со претседателот Барак Обама во 2011 година.

Личен живот мини|Роквел Роквел се оженил со својата прва сопруга, Ирин О'Конор, на 1 јули 1916 година. О'Конор била модел на Роквел во Мајка што ги става децата во кревет, објавена на насловната страница на Литерари дајџест на 19 јануари 1921 година. Двојката се развела на 13 јануари 1930 година.

Депресивен, Роквел накратко се преселил во Алхамбра, Калифорнија, како гостин на Клајд Форсајт. Таму, Роквел насликал некои од своите најпознати слики, вклучувајќи ја и Докторот и куклата. Додека бил таму, ја запознал учителката Мери Барстоу; тие се венчале на 17 април 1930 година. Двојката се вратила во Њујорк кратко време по нивниот брак. Тие имале три сина: Џарвис, Томас и Питер.

Роквел се преселил во Арлингтон, Вермонт, во 1939 година, каде што неговата работа почнала да го одразува животот во малите градови. Подоцна му се придружил и неговиот добар пријател Џон Карлтон Атертон.

Во 1953 година, семејството Роквел се преселило во Стокбриџ, Масачусетс, за неговата сопруга да може да се подложи на лекување во Центарот „Остин Ригс“, психијатриска болница сместена на Главната улица број 25, во непосредна близина на местото каде што Роквел го воспоставил своето студио. Роквел, исто така, примил психијатриски третман, посетувајќи го аналитичарот Ерик Ериксон, кој бил дел од персоналот во „Ригс“. Ериксон ѝ кажал на биографката Лаура Клариџ дека Роквел ја сликал својата среќа, но не ја живеел. На 25 август 1959 година, Мери неочекувано починала од срцев удар.

Роквел се оженил со својата трета сопруга, пензионираната професорка по англиски јазик на Академијата Милтон, Мери Лит „Моли“ Пандерсон (1896–1985), на 25 октомври 1961 година. За време на неговиот престој во Стокбриџ, началникот на полицијата Вилијам Обанхајн бил чест модел за сликите на Роквел.William J. Obanhein; 'Alice's Restaurant' Lawman, 69 . The New York Times (September 14, 1994). Retrieved October 29, 2015.

Од 1961 година до неговата смрт, Роквел бил член на „Мандеј Ивнинг Клуб“, машка литературна група со седиште во Питсфилд, Масачусетс. На неговиот погреб, пет члена на клубот служеле како ковчегоносци, заедно со Џарвис Роквел."The Club's historic membership roster, part VII: members joining 1942-1961" , Monday Evening Club. Retrieved May 1, 2014.

Галерија

Почести

Сала на славните на Друштвото на илустратори, прв член 1958 година

Поврзано

Џ.С. Лејендекер, претходник на Роквел и стилска инспирација Џејмс К. Ван Брант, чест модел за Роквел Вилијам Обанхајн, уште еден од моделите на Роквел кој подоцна ќе стане познат на друго место

Наводи

Литература

Надворешни врски

Интервју со Лаура Клариџ во „Booknotes“ за Норман Роквел: Живот, 2 декември 2001 година, C-SPAN Колекција реклами од средината на дваесеттиот век со илустрации од Норман Роквел. Archived од галеријата за графички дизајн на TJS Labs Веб-страница на музејот Норман Роквел Категорија:Носители на Претседателскиот медал на слободата Категорија:Американска култура Категорија:Починати во 1978 година Категорија:Родени во 1894 година Категорија:Статии со hCards Категорија:Американски уметници